พระจันทร์สีทองลอยเด่นเหนือดาว นภาส่องแสงนวลตาสว่างไสวไปทั่วทุกหนแห่ง อากาศเย็นสดชื่น ลมโชยผะแผ่ว กลิ่นหอมของดอกไม้ป่านานาพันธุ์ปะปนอยู่ทั่วอาณาบริเวณของเขตเหนือ เหล่าปีศาจที่อยู่ภายใต้อาณัติของนามแฝงแห่งเลือดพากันหลับไหลอยู่ระเกะระกะ ยกเว้นบุรุษผู้หนึ่ง

ผู้ถูกนามแห่งเลือดขานนามว่า 'ราตรีของข้า'

เส้นผมสีดำสั้นปลิวสลวยหยอกล้อไปกับสายลม ดวงตาสีราตรีกาลจ้องมองร่างตรงหน้าอย่างหลงไหล ใฝ่ฝันอยากครอบครอง

ร่างนั้นสูงโปร่งราวอิสตรี เส้นผมสีทองอ่อนยาวสลวยระพื้นดิน แสงจันทราส่องกระทบก่อให้เกิดประกายสีทองงามระยับ แสงทองเพียงหนึ่งเดียวของแดนเหนือ 'บลัด' นามแห่งเลือด

เจ้าชีวิต เจ้าดวงใจ ความรู้สึกที่อัดแน่นในอกนี้ คือ ความรัก รักที่อยากครอบครองทั้งหมด ทั้งชีวิต ทั้งจิตใจ ทั้งวิญญาณ

สายตาที่มองเหม่อไปข้างหน้าไม่มีจุดหมาย ริมฝีปากที่ปิดสนิท ไม่บอกถึงอารมณ์ของเจ้าตัวเลย

ไนท์สงสัย อยากรู้เหลือเกินว่าหัวหน้า เจ้าชีวิตของเขา คิดอะไรอยู่กันแน่

ทันใดนั้นเอง บลัดก็หันหน้ามามองเขาพอดี แววตาเยือกเย็นมองมายังเขา ไนท์สะดุ้ง ตกใจเพราะคิดอะไรอยู่เพลินๆเกี่ยวกับบลัดพอดี

"ทำไม" ริมฝีปากบางถามขึ้น

ไนท์งุนงงไปเล็กน้อยกับคำพูดของบลัด ไม่เข้าใจว่าเขาต้องการถามถึงอะไรกันแน่ "มีอะไรที่ท่านต้องการหรือครับ หัวหน้า"

"เจ้าจ้องข้าทำไม"

"ข้าจ้องท่าน เพราะ ข้ารักท่าน" คำพูดเหล่านั้นผ่านไปอย่างง่ายดายจนเขาเองยังแปลกใจ

"รักข้า งั้นหรือ" นามแห่งเลือดแสยะยิ้ม

"ใช่ ข้ารัก ข้าต้องการท่านหัวหน้า" ราตรีลุกขึ้นยืน เขาเดินตรงไปหาเจ้าชีวิต

"ท่านรู้ไหมว่าข้ารักท่านแคไหน ข้าโหยหา อาวรณ์ถึงท่าน ระหว่างที่ท่านถูกผนึกโดยคนของวัด ข้าทรมานแค่ไหน ข้าเจ็บ ข้าปวด ข้าต้องทนทุกข์เพราะท่าน ข้าเฝ้าฝัน ฝันที่หลอกหลอนข้า จนข้าทนไม่ไหว ต้องสร้างตัวปลอมของท่านออกมา แต่ของปลอมก็คือของปลอม ไม่มีทางแทนที่ของจริงได้ ข้าทำลายพวกมันจนหมด ข้าทนไม่ได้ แล้ววันหนึ่ง ท่านก็กลับมา กลับมาที่นี่ ที่แดนเหนือนี้ กลับมาหาข้า แต่ท่านไม่ได้กลับมาคนเดียว ท่านมากับเด็กผมแดงนั่น อิชูก้า"

ท่านเปลี่ยนไป ท่านยิ้ม ไม่ใช่ยิ้มแบบที่เคยมี ไม่ใช่ยิ้มที่เยือกเย็น โหดเหี้ยม น่ากลัว อีกต่อไป ไม่ใช่ยิ้มที่ท่านมีก่อนจะทำลายล้าง แต่นั่นเป็นยิ้มที่อ่อนโยน งดงาม แต่ท่านก็ไม่ได้มอบให้ทุกคน ท่านยิ้มให้เด็กนั่นแต่เพียงผู้เดียว! ไม่ใช่ข้า!!! ถ้ายิ้มให้ข้าเพียงผู้เดียว ข้าจะไม่ว่าอะไรท่านเลย แต่นี่……."

"ไนท์เอ๋ย เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครกันจึงคิดเช่นนั้น" นามแห่งเลือดเอ่ยขึ้นเรียบๆ

'ไม่มีรอยโกรธขึงรึขุ่นเคืองใจเลย ทำไม…….' ราตรีคิดด้วยความงุนงง

"ข้าก็คือลูกน้องของท่าน บริวารของท่าน ข้าทาสที่จงรักและภักดีที่สุดของท่าน ข้าทั้งจงรักและภักดีต่อท่านยิ่งกว่าใคร จงรักที่สุดรัก รักด้วยจิตใจและวิญญาณทุกอนู ภักดีด้วยร่างกายและวิญญาณ ท่านไปที่ไหน ต่อให้สุดหล้าข้าก็ขอตามไปด้วย ขอเพียงท่านเรียกหา ข้าจะไป" ราตรีเอื้อนเอ่ยตอบคำของเจ้าชีวิต

"เจ้าแน่ใจงั้นรึ ราตรีของข้า"

"แน่นอน นามแห่งเลือด เจ้าชีวิตของข้า"

Travel cross the sea , walk across the land.

Summer or Winter , I will go from place to place

with the heart of love that I have for you.

นามแห่งเลือดมองตรงมาที่ราตรีของเขา ตาประสานตา นามแห่งเลือดยิ้ม ยิ้มในแบบที่เขามอบให้อิชูก้า ยิ้มที่ราตรีเคยได้แต่เฝ้ามอง แล้วต้องเก็บความอิจฉาริษยาไว้ในอก

เขาอยากลุกขึ้นวิ่งรี่เข้าไปฉีกร่างของเด็กหนุ่มผมแดงนั่นยิ่งนัก ทุกครั้งที่เจ้าชีวิตของเขายิ้มแย้มให้กับร่างบางนั่น แต่เมื่อเขาเผชิญหน้ากับเจ้าของผมแดงเพลิงนั้นก็อดใจอ่อนไม่ได้

ดวงตาสุกสกาวราวดาราบนท้องฟ้า แววตาแสนซื่อที่ฉายแววจริงใจ รอยยิ้มที่บริสุทธิ์ สดใส ราวกับผ้าขาว การกระทำทุกอย่างล้วนทำไปด้วยความจริงใจและหวังดีเป็นที่ตั้ง สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นส่วนประกอบที่ตรงข้ามกับเขาโดยสิ้นเชิง

ขาวกับดำ

ความมืดกับแสงสว่าง

แสงกับเงา

ความดีกับความชั่ว

ช่างแตกต่างกันเหลือเกิน

เด็กคนนั้นก็แปลก สามารถทำให้พวกปีศาจชื่นชอบ เอ็นดูได้ง่ายๆ เขาคิดอย่างปลงๆ

"เจ้าบอกว่า เจ้าต้องการข้าอย่างนั้นเหรอ ราตรีของข้า"

เขาสะดุ้งกับคำถามนั้น เขามองเจ้าชีวิตอย่างงุนงงในคำถาม "ใช่ครับ หัวหน้า ข้าต้องการท่าน"

"ต้องการเพราะอะไร" ดวงตาคู่นั้นจับจ้องอยู่ที่เขาไม่วางตา

"เอ๊ะ"

"ทำไมล่ะ เล่ามาสิ" นามแห่งเลือดลุกขึ้นเดินไปนั่งที่โขดหิน ดวงหน้าหันตรงมายังราตรี ดวงตาคู่สวยจ้องมองอย่างตั้งใจ เอาจริง รอคอยคำตอบอยู่เงียบๆ

ราตรีเหงื่อตก 'นี่มันเกิดอาเพทอะไรกันขึ้นกับข้านี่ ถูกหัวหน้าสอบสวนกันล่ะคืนนี้" หากภาพตรงหน้าที่นามแห่งเลือดจ้องตรงมาที่เขาแต่เพียงผู้เดียวนี่สิ ที่ทำให้เขาพอใจ

'ช่างเถอะ หากหัวหน้าจะจ้องมองเราเพียงคนเดียวอย่างนี้ ต่อให้ตายก็ยอมแล้ว' เขาคิดก่อนจะตรงเข้าไปนั่งตรงหน้านามแห่งเลือด

"เมื่อแรกเริ่ม ข้ากับทุกคนเดินทางมาที่ทิศเหนือนี่ พวกเราก็ห่วงเรื่องปีศาจที่คุมแดนเหนือนี่อยู่เหมือนกัน พวกข้าได้ยินมาว่ามันโหดเหี้ยมมาก แต่พวกเราก็ยังมา หากภาพที่พวกเราพบนี่สิ ท่านนั่งอยู่ท่ามกลางศพของพวกมันที่เกลื่อนกลาดไปทั่ว เลือดนองเต็มพื้น บ้างเปรอะเปื้อนกายท่านที่แขน ขา ลำตัว หน้าอก เส้นผมและใบหน้า" ระหว่างที่พูดมือของเขาก็เคลื่อนที่แตะต้องร่างงามตรงหน้าตามวาจาที่เอื้อนเอ่ย

ปลายนิ้วสัมผัสแตะต้องเนื้อนิ่ม รสสัมผัสที่อบอุ่น ผิวที่นุ่มนวลราวผิวทารก เส้นผมที่นุ่มราวใยไหม แก้มนวลที่ถูกล้อมกรอบด้วยเส้นทองคำล้ำค่า

"งาม……." คำพูดของไนท์ที่มาจากใจเผลอหลุดออกมาจากปากเขาโดยไม่รู้ตัว เขาเองก็ไม่คิดจะหยุดมัน "ท่านงามเหลือเกินหัวหน้า งามเกินใคร"

นามแห่งเลือดไม่ขยับตอบโต้ใดๆเลย นิ่งราวรูปสลักหินอ่อนสูงค่า ปล่อยให้ราตรีแตะต้องเขาต่อไป

"แวบแรกที่ข้าเห็นท่าน ท่านก็ได้ใจข้าไปแล้ว ท่านรู้บ้างไหมหัวหน้า ภาพที่ข้าเห็นตอนนั้นกระชากใจข้าไปแล้ว" เขาพึมพำราวละเมอเพ้อพก

"เจ้ารักข้างั้นรึ ราตรีของข้า"

"ใช่ ข้ารักท่าน"

"จงแสดงให้ข้าเห็นสิ ราตรีเอ๋ย แสดงออกมา"

"อย่างไรเล่าที่ท่านต้องการ"

นามแห่งเลือดแค่ยิ้ม เขาดึงให้ราตรีเอนตัวลงมาทาบทับร่างของตนเอาไว้ ทั้งคู่เอนกายลงนอนบนโขดหินที่เย็นเยียบ

ริมฝีปากสัมผัสกันบางเบาก่อนแรงขึ้น และหนักหน่วงขึ้น เสื้อผ้าถูกถอดกองไว้ข้างๆอย่างไม่สนใจใยดี

เสียงคราง เสียงถอนหายใจ เสียงที่บ่งบอกถึงกิจกรรมที่ดำเนินไปดังขึ้นแทนที่ความเงียบสงัดของราตรีกาล

คืนนั้นทุกชีวิตหลับไหลไม่ได้สติดั่งต้องมนตรา จะมีก็เพียง 2 ร่างเท่านั้นที่ไม่ได้นอนเลย ต่างก็แสดงถึงความรัก ความต้องการ ความรู้สึกที่มีต่อกันอย่างท่วมท้นทั้งคืน

ไนท์สะดุ้งตื่นขึ้นกลางดึก เขาตกใจตื่นขึ้นมาด้วยฤทธิ์ความฝัน

"โธ่เอ๋ย Just A Dream!" เขามองไปรอบๆ สำรวจที่ทางที่เขานอนอยู่ เขายังอยู่ที่เดิมนี่นา "เดี๋ยวสิ หัวหน้าล่ะ!!!"

เขาหันขวับไปหาเจ้าชีวิตทันที (ราวกับมีเรดาร์)

นามแห่งเลือดยังคงนั่งอยู่ที่ฝั่งตรงข้ามของที่ๆเขานอน ทุกอย่างเงียบสงบ

"นอนไม่หลับเหรอไนท์" เสียงซาฮะดังขึ้น

"เปล่า นอนไปเถอะ พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้านะ" เขาตอบ

"อือ" ว่าแล้วซาฮะก็ล้มตัวลงนอนต่อขณะที่ไนท์ยังคงครุ่นคิดต่อไป

'เฮ้อ แค่ฝัน ถ้าทำได้เราก็ไม่อยากจะตื่นอีกเลยจากฝันนี้' เขาล้มตัวลงนอนต่อ แล้วก็ผล็อยหลับไปในเวลาอันรวดเร็ว จึงไม่ทันเห็นรอยยิ้มของนามแห่งเลือดในความมืดมิด

+++++++++++++++

จบจ้า

11/06/02 ตี 1 พอดีเลย

Contact me, Here